Nieuw DNA-onderzoek bevestigt dat de Lijkwade van Turijn door het Midden-Oosten is gereisd

De Lijkwade van Turijn is altijd in mysterie gehuld geweest. Nu onthult intrigerend nieuw bewijs aanvullende details die de oorsprong van het tweeduizend jaar oude lijkkleed van Onze Lieve Heer ondersteunen.

Nieuw DNA-onderzoek

Een DNA-onderzoek naar de Lijkwade van Turijn, uitgevoerd door onderzoekers van de Universiteit van Padua in Italië, heeft aangetoond dat er een breed scala aan genetisch materiaal uit de hele wereld op de Lijkwade aanwezig is. DNA-analyse ondersteunt de route die de relikwie heeft afgelegd van het Midden-Oosten naar Europa. Wetenschappers waren echter verrast door de vondst van materiaal dat erop wijst dat 40 procent van het menselijk DNA op het doek terug te voeren is op Indiase afstammingslijnen, naast een sterke aanwezigheid van genetisch materiaal uit het Midden-Oosten, met name onder de Druzen, een gesloten, Arabischsprekende etnoreligieuze tak van de sjiitische islam in Syrië, Libanon en Israël.

Sporen van de Dode Zee

In een onderzoek uitgevoerd door dr. Gianni Barcaccia, hoogleraar genetica en genomica aan de Universiteit van Padua, hebben wetenschappers de aanwezigheid bevestigd van een genoom dat overwegend uit het Midden-Oosten afkomstig is. Ze hebben ook micro-organismen aangetroffen die gedijen in extreem zoute omgevingen, vergelijkbaar met die van de Dode Zee. De studie beschrijft deze onderzoeken in detail, die werden uitgevoerd op materiaal dat was verstrekt door professor Pier Luigi Baima Bollone van de Universiteit van Turijn, Italië. Baima Bollone is de gerenommeerde forensisch expert die in de jaren tachtig op beroemde wijze de menselijke bloedgroep AB op de Lijkwade identificeerde. Het mag geen verrassing zijn dat de Lijkwade verontreinigd is door vele bronnen van DNA, gezien de vele handen die de Lijkwade door de eeuwen heen hebben aangeraakt. Uit tests blijkt dat meer dan 55 procent afkomstig is uit het Nabije Oosten, ongeveer 38 procent uit India en minder dan 5 procent uit Europa.

Zijderoutes en heilige doeken

De aanzienlijke aanwezigheid van Indiaas DNA biedt een fascinerend historisch perspectief. Dit valt eenvoudig te verklaren door het gebruik van fijn Indiaas linnen in de Tempel in Jeruzalem, dat werd gebruikt voor de gewaden die de Hogepriester droeg tijdens de middagrituelen van Jom Kipoer, de Grote Verzoendag. De auteurs van de nieuwe studie merken op: "De aanwezigheid van ongeveer 38 procent Indiase etnische afstammingslijnen zou het gevolg kunnen zijn van historische interacties of van het feit dat de Romeinen linnen importeerden uit gebieden nabij de Indusvallei, wat in rabbijnse teksten in verband wordt gebracht met de term 'Hindoyin'." Het woord 'Lijkwade' is afgeleid van het Griekse  'Sindôn', wat fijn linnen betekent, en zou taalkundig in verband kunnen staan met Sindh, een regio die vroeger bekend stond om zijn hoogwaardige textiel. Historisch bewijs ondersteunt onomstotelijk de handel tussen India en het Middellandse Zeegebied. Zoals bijbelwetenschapper eerwaarde Ceslas Lavergne aangeeft, verwijst de term 'Sindôn' rechtstreeks naar een zeer gewaardeerde stof van Indiase oorsprong. Kortom, de DNA-sporen wijzen erop dat het doek wijdverspreid was in het Middellandse Zeegebied en dat het garen zelf zeer waarschijnlijk in India is gesponnen.

De Levantijnse connectie

Deze genetische sporen bieden onschatbare inzichten in de geografische oorsprong van talloze individuen die in contact kwamen met de Lijkwade tijdens zijn lange reis door rijken, bevolkingsgroepen en tijdperken. Het nieuwe onderzoek bevestigt ook de aanwezigheid van DNA van haplogroep H33, een genetische marker die veel voorkomt in het Nabije Oosten en veel wordt aangetroffen bij de Druzen. Onderzoekers merken op dat de Druzen een gemeenschappelijke genetische afstamming delen met zowel Joden als Cyprioten en zich in de loop van de geschiedenis hebben vermengd met andere Levantijnse bevolkingsgroepen, waaronder Palestijnen en Syriërs. Wat de zaak nog complexer maakt, is dat het gereconstrueerde microbioom van de Heilige Lijkwade een grote verscheidenheid aan micro-organismen onthult die veel voorkomen op de menselijke huid, samen met schimmels, meeldauw en halofiele archaea. Deze halofiele archaea – micro-organismen die gedijen in zeer zoute omgevingen – wijzen er sterk op dat het doek ooit bewaard is gebleven in de buurt van een zeer zout waterlichaam, zoals de Dode Zee.

Geen verklaring voor het blijvende mysterie

Aanvullende biologische bevindingen hebben de historische reis van de Lijkwade in kaart gebracht, waarmee weer een overtuigend stukje is toegevoegd aan de mozaïek van de wetenschappelijke authenticiteit ervan. Het volgen van de historische verplaatsingen is het makkelijke deel. Het blijvende mysterie – datgene wat natuurkundigen echt 's nachts wakker houdt – is hoe een mishandeld lichaam schijnbaar uit zijn linnen cocon is verdwenen zonder enig spoor van verstoring. Het doek bleef volledig ongewijzigd. Er zijn geen gescheurde vezels, geen uitgesmeerde bloedvlekken – alleen een serene, onmogelijk ongerepte afscheid van een uiterst gewelddadige werkelijkheid. Hoe kan een fysieke gestalte precies zomaar uit het materiële bestaan verdwijnen zonder de stof die eroverheen was gedrapeerd te verstoren? Om de kloof tussen deze eeuwenoude anomalie en de moderne natuurkunde te overbruggen, moesten onderzoekers zich wagen in het rijk van het buitengewone.

De wetten van de natuur tarten

Wetenschappers stellen nu een theorie voor die meer op sciencefiction lijkt dan op de geschiedenis van de eerste eeuw: het lijk is in wezen verdampt. In dit scenario zond het lichaam een intense stralingsuitbarsting uit die zijn afdruk in het linnen brandde, hoogstwaarschijnlijk terwijl het zweefde. Klinisch gezien werd de overledene 'mechanisch transparant' voor zijn eigen lijkwade. Zullen we het ooit met zekerheid weten? Misschien niet. Maar we kunnen met zekerheid zeggen dat geen enkel aardse proces dat de mensheid momenteel kent, kan verklaren waarom de Lijkwade de wetten van de natuur tart. Laten we eens kijken naar wat we wel weten:

• De afbeelding verschijnt alleen op de bovenste vezels van het doek, waardoor de mogelijkheid dat chemische reacties de afbeelding hebben gevormd, wordt uitgesloten.
• Hoewel de afbeelding het hele lichaam toont, raakten niet alle delen van het doek het lichaam aan.
• De afbeelding is niet ontstaan door chemische dampen of door het lijk zelf.
• De Lijkwade vertoont zowel aan de voor- als achterzijde een dubbel beeld, maar geen beeld in het midden, wat suggereert dat het doek is samengezakt tot een fysiek transparant lichaam.
• Het beeld onthult interne details van het lichaam, wat lijkt op een röntgeneffect.

Voor een normaal fysiek lichaam dat onderworpen is aan de wetten van de natuur, is het onmogelijk om een linnen laken van een met zweren bedekt lijk af te trekken zonder enig spoor van mechanische verstoring achter te laten. Geen enkele serieuze wetenschap ontkent dit doorslaggevende feit. Het kan alleen worden verklaard door een diepgaande 'dematerialisatie' van het lichaam, waardoor het volledig van het laken kon glijden en de grenzen van de natuurlijke fysica kon overschrijden. Dit is natuurlijk precies wat katholieken het verheerlijkt lichaam noemen, aanwezig bij de Verrijzenis.

Een blijvend wonder van de Heilige Lijkwade

Voor wie geloof heeft, is geen uitleg nodig; voor wie dat niet heeft, is er geen uitleg mogelijk. God liet toe dat een fotografisch negatief het Goddelijke Aangezicht onthulde, lang voordat de fotografie werd uitgevonden. Dit was een poëtisch gebaar van barmhartigheid, perfect getimed voor een modern, door bewijs geobsedeerd tijdperk. Het is een diepgaand wonder dat het moderne begrip van geschiedenis, wetenschap en het goddelijke blijft uitdagen, waarbij het de meest briljante geesten in verwarring brengt en tegelijkertijd de zuiverste harten betovert.

Dit artikel verscheen eerder op tfp.org

Laatst bijgewerkt: 17 juni 2026 15:44